U novoj epizodi podcasta O prostoru sa Zecom i Vukom gost je Vedad Islambegović, arhitekta i vanredni profesor na Arhitektonskom fakultetu Univerziteta u Sarajevu, čija profesionalna biografija uključuje studije u Sarajevu i Barceloni, brojne nagrade i višestruke nominacije za prestižna međunarodna priznanja poput Mies van der Rohe i Aga Khan nagrade.
Kroz razgovor, Islambegović otvara niz važnih pitanja o stanju arhitektonske profesije i obrazovanja mladih arhitekata danas. U zemlji koja ima više arhitektonskih fakulteta nego nekadašnja Jugoslavija, govori o “inflaciji diploma” i nedostatku praktičnog znanja, naglašavajući da je praksa ključna i da bi, kako kaže, trebala biti sastavni dio svake godine studija arhitekture. Lično iskustvo potvrđuje ovu njegovu tezu – više je, ističe, naučio na vlastitim greškama nego na fakultetu.
Epizoda donosi i širi društveni kontekst: od paradoksa stambene politike, gdje Sarajevo bilježi višak stambenog prostora uz istovremeno visoke cijene stanova, do pitanja zašto mladi u regionu sve kasnije napuštaju roditeljski dom.
– Imamo 25 posto stambenog prostora, viška, imamo te besmislene cijene stanova. Gdje je smješten taj višak? Pa smješten je u bespravnim naseljima jer imamo ogromne kuće po 150-200 kvadrata ili sadašnja isto tendencija da se kupuju stanovi da pare ne bi propadale, priča Islambegović.
Poseban fokus razgovora bio je na modelima priuštivog stanovanja u Evropi i Velikoj Britaniji, kao mogućim smjernicama za našu budućnost.
– Mi kad pričamo o zapadu, mi ga posmatramo kao strogi kapitalizam, jer mislimo da svi kupuju stanove ko što ih mi ovde kupujemo. Zapravo, kad pogledate kompletnu Evropsku uniju, uključujući Britaniju, koja više nije dio Evropske unije, sve vrijeme postoji politika subvencioniranog stanovanja. upravo iz razloga da bi se sačuvali mladi i da bi se da bi se spriječili ovi društveni revolti koji nastaju kao reperkusija toga – stanovanje nije ljudsko pravo, zagarantovano ljudsko pravo, ali se tretira kao tako, govori Islambegović.
Islambegović govori i o ličnom odnosu prema arhitekturi, koju naziva najljepšim zanatom na svijetu, te o izazovima rada u struci koju vidi kao potcijenjenu. Otkriva i zašto nikada nije završio projekat renoviranja vlastite kuće, te objašnjava zašto nije isto projektovati za sebe i za druge.
Razgovor se dotiče i urbanističkih vizija Sarajeva kao policentričnog grada, ali i šireg osjećaja društvene stagnacije. U vremenu za koje kaže da ga je teško definisati, u vremenu između sistema i zahtjeva tržišta, postavlja pitanje: takmiče li se današnji gradovi na “tržištu nade”.
